[Fic Sherlock BBC]เธอยัง...

posted on 24 Sep 2013 12:32 by gundam-kun directory Fiction

 

ไม่ได้เขียนฟิคเพลงมานานมากแล้วววววววววววว อาาาาห์

 

คราวนี้เอาเพลง "เธอยัง" ของวง Patato ค่ะ♥♥

เปิดเพลงนี้คลอไปได้เลยนะ 555555555+ แต่จะอินมากน้อยแค่ไหนก็แล้วแต่บุคคลค่ะ //w\\

 

คือเพลงนี้เป็นหนึ่งในเพลงไทยที่เราชอบนะ คือปรกติไม่ค่อยฟังเพลงไทยเท่าไหร่ เปิดแต่เพลงอนิเม...

แล้วช่วงนี้เบื่อเพลงอนิเมที่เปิดฟังๆอยู่ ก็เลยหันไปฟังเพลงไทยบ้าง เปลี่ยนบรรยากาศ...

 

แล้วเราก็เปิดเพลงนี้ฟังอีกครั้ง...พบว่ามันช่างเข้ากับฉากจบของซีซั่น2ของเชอร์ล็อคBBCมากเลยค่ะ!!! ;///;

 

.

.

.

.

 

 

(ฉันยัง...เป็นที่รักเธอหมดใจ)

                “เชอร์ล็อค…!?”

                จอห์นมองร่างของชายหนุ่มที่กำลังยืนอยู่บนอาคารสูง...ร่างสูงของชายที่เขาคุ้นเคย เจ้าของผมหยักศกในชุดเสื้อคลุม...ยอดนักสืบอัจฉริยะที่ใครๆก็รู้จัก

และเป็นเพื่อนที่เขารักที่สุด...

“ฉันขอโทษนะจอห์น...”

เสียงของเชอร์ล็อคดังกึกก้องอยู่ข้างหูของเขาผ่านมือถือ ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงลงสู่พื้นคอนกรีตเบื้องล่างท่ามกลางผู้คนมากมาย...

.

.

.

.

(ฉันยังได้แต่คิดถึงเธอเรื่อยไป)

                จากเหตุการณ์นั้น...จอห์นไม่สามารถที่จะอยู่ที่ห้อง221B ที่เต็มไปด้วยความหลังของเขากับเชอร์ล็อคได้อีก...

                ข้าวของสารพัดการทดลองของเชอร์ล็อค         

                รอยยิงกระสุนบนผนังฝีมือเชอร์ล็อค

                หนังสือของเชอร์ล็อค...

                หัวกะโหลกที่อยู่บนเตาผิงของเชอร์ล็อค...

                โซฟาตัวโปรดของเชอร์ล็อค...

                จอห์นมิอาจหยุดคิดถึงสหายยอดนักสืบที่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปได้ลงเลย...ทุกครั้งที่เขามองข้าวของต่างๆในห้อง เขายังเห็นภาพของเชอร์ล็อคกระทำกับสิ่งของของเขาเหล่านั้นอย่างที่ควรจะเป็นเสมอพร้อมกับได้ยินเสียงร้องบ่นโวยวายด้วยความเบื่อหน่ายแบบเด็กๆของเชอร์ล็อคดังอยู่ในหัว

                เขายอมรับว่าในตอนนั้นเขาเองก็รู้สึกรำคาญเสียงโวยวายนั่น แต่พอไม่มีเสียงของเขาแล้วอย่างที่ควรจะเป็น...เขากลับรู้สึกหงอยเหงา เขานึกอยากจะภาวนาให้เจ้าของเสียงนั่นกลับมาเสียเหลือเกิน แม้จะรู้ว่าไม่มีทางที่จะเป็นได้จริงอีกแล้ว...

 

 

(ฉันยัง...ดูรูปถ่าย ที่เราชิดใกล้...อยู่ทุกวัน)

                จอห์นได้แต่มองรูปของเขากับเชอร์ล็อคบนหนังสือพิมพ์ฉบับเก่าๆที่กองอยู่บนโต๊ะในห้อง เชอร์ล็อคไม่ชอบการถูกถ่ายรูปเอาเสียเลย นอกซะจากว่าจอห์นยืนอยู่ข้างๆเขาและบังคับให้เขายืนหน้ากล้องดีๆให้นักข่าวเก็บภาพตอนไขคดีเสร็จสิ้น..

                อย่างน้อยๆก็ยังมีรูปบนหนังสือพิมพ์ให้คิดถึง...

 

 

(ฉันยัง...รอคอยให้เธอนั้นกลับมา)

                บ่อยครั้งที่จอห์นจะมาเยี่ยมเยียนคุณนายฮัตสันและขึ้นมาดูห้อง221Bห้องเดิมของเขาก่อนที่จะย้ายไปหลังจากที่เชอร์ล็อคได้จากเขาไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ...เขายังเฝ้าภาวนาอยู่ลึกๆว่าจะเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยกลับมามีลมหายใจอีกครั้งแม้ว่าจะไม่มีทางเป็นจริง...

                เขาเห็นเชอร์ล็อคตายไปต่อหน้าตาต่อตาแบบนั้น...

                เขาไปงานศพของเชอร์ล็อค...

                ร้องไห้หน้าหลุมศพของเชอร์ล็อค...

                ทั้งๆที่เห็นเชอร์ล็อคตายต่อหน้าต่อตาแบบนั้น...

แต่เขาก็มิอาจหยุดหวังได้เลยว่าซักวันเพื่อนของเขาจะกลับมา...

 

 

(ฉันยัง...กาปฏิทินทุกคืนวัน)

                จอห์นได้แต่หวังอย่างไร้ความหมายอยู่ในใจ...แม้ว่าตอนนี้เขาจะคบกับหญิงสาวที่เขาคิดว่ารัก...แต่ในหัวใจของจอห์นก็ยังมิอาจลบเชอร์ล็อคออกไปได้เลย...

                เหมือนแผลเป็นที่บาดลึกอยู่ในหัวใจจนยากจะเยียวยา...

                วันเวลาผ่านไป..จอห์นก็ยังไม่อาจลบเลือนเชอร์ล็อคออกไปได้เสียที...

 

 

(เพราะคำเดียว ระยะทาง ที่มาขวางกั้น เราไว้...)

                อีกด้านหนึ่งในลอนดอน...

 

 

(ได้แต่คิดและก็สงสัย...)

                เชอร์ล็อคที่ใครๆก็คิดว่าเขาตายไปแล้ว...กำลังเฝ้าหวนนึกถึงจอห์นจากที่ใดซักแห่งที่ไม่มีใครรู้...เขารู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยที่ครั้งนี้เขาหลอกจอห์นแบบนั้น หลอกว่าเขาตาย หลอกว่าตัวเองนั้นเป็นจอมหลอกลวง...

                เขาหลอกลวงทุกคน...

                โดยเฉพาะจอห์นที่ยังคงยืนยันว่าเชื่อใจเขาจนถึงวินาทีสุดท้าย...

                เขาอยากจะเข้าไปหาจอห์นเหลือเกิน...

                แม้ในใจนึกคิดถึงสหายร่างเล็กที่คุ้นเคยมากแค่ไหน...

แต่ตอนนี้เขายังกลับไปไม่ได้...

 

 

(อยู่ตรงนั้นเธอเป็นอย่างไรก็ไม่รู้)

                เชอร์ล็อคได้แต่กังวลว่าจอห์นจะเป็นอย่างไรหลังจากเสียเขาไป...

                จอห์นเหงารึเปล่า?

                จอห์นเป็นอย่างไรบ้าง...

                จอห์นปลอดภัยดีใช่มั๊ย?...

                จอห์นยังเชื่อใจเขาอยู่อีกรึไม่?

               

 

(ฝากเพลงนี้...ให้ไปถามเธอดู)

                ในช่วงเวลาเปล่าเปลี่ยวนี้...เขานึกอยากจะสีไวโอลินตัวโปรดของเขาเสียเหลือเกิน...

 

 

(อยากจะรู้...ในความเป็นไป...)

                คิดถึงจอห์น...คิดถึงเหลือเกิน...

 

 

 

(เธอยัง...คิดถึงฉันทุกนาทีรึเปล่า)

(เธอยังจำ....เรื่องเราในวันวานได้รึไม่)

(เธอยังมี...ใจให้ฉันคนเดียว)

(ยังรอ...แค่ฉันคนเดียว)

(เธอยัง...คงเป็นเหมือนเดิมอยู่ใช่มั๊ย)

 

 

(ช่วยบอกให้รู้ที...)

 

 

(ฉันกลัว...ใครทำให้เธอนั้นเปลี่ยนไป)

                วันเวลาผ่านไป...ข่าวการจากไปของเชอร์ล็อคก็เงียบหายไปตามกระแสเวลา...จอห์นเองก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่กับแฟนสาวของเขา ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับการเยียวยาทีละน้อยๆ จนเขาเองก็เริ่มจะทำใจเรื่องเชอร์ล็อคไปได้มากขึ้น...

 

 

(ฉันกลัว...สิ่งที่ไม่แน่นอนมากมาย)

                ในหัวใจของเชอร์ล็อคที่ได้แต่เฝ้าคิดถึงจอห์น เป็นห่วงจอห์นอยู่ห่างๆ ร้องครวญครางด้วยความเบื่อหน่าย

แต่เขาก็โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเอง...

                ใช่แล้ว...เขาทิ้งให้จอห์นอยู่คนเดียว...

                เขาเป็นฝ่ายทิ้งจอห์นก่อน...

                เขาเป็นฝ่ายทำร้ายจอห์นก่อนด้วยการหลอกเขาว่าตัวเองตายไปแล้ว...

                ใครที่ไหนจะรอคนตายกลับมากันล่ะ...

 

 

(ฉันกลัว...คำว่าเสียใจ)

                แม้ว่าเวลาจะเป็นเครื่องเยียวยาหัวใจที่ดีที่สุด แต่สำหรับเชอร์ล็อคแล้วเขาไม่สามารถที่จะเยียวยาความรู้สึกนี้ได้ มันเหมือนบาปติดตัวที่เขาต้องแบกรับ...

                เหนือสิ่งอื่นใด...

                เขากลัวจอห์นจะไม่ให้อภัยในการหลวงลวงครั้งนี้...

                การหลอกลวงที่ทำร้ายจิตใจทุกคนได้ขนาดนั้นคงไม่มีใครให้อภัยเขาได้ง่ายๆแน่...

                แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม...ไม่ว่าคนอื่นๆจะโกรธเกลียดเขามากแค่ไหน...

 

เขาก็ไม่สนใจหรอก...

 

                ต่อให้คุณนายฮัตสันจะโกรธจนไล่ตะเพิดเขาออกจากห้อง...

                รึต่อให้ไมครอฟจะตัดพี่ตัดน้องกับเขาก็ตาม...

                ขอเพียงแค่จอห์นเท่านั้น...ที่อย่าโกรธเขาเลย...

                เชอร์ล็อค โฮล์มส์ผู้ไม่เคยสนใจคนรอบตัวมากไปกว่าคดี การทดลอง และไวโอลิน...

                จอห์นคือคนที่เขาแคร์ความรู้สึกเป็นคนแรก...

                และเป็นคนเดียวที่เขาจะแคร์ด้วย...

 

 

(เธอรอฉันได้...ใช่มั๊ย?)

                นายรอฉันได้รึเปล่า...จอห์น?

                ฉันแทบจะรอเจอนายไม่ไหวแล้ว...

                อยากเจอนายเหลือเกิน...

 

 

(ได้แต่คิดและก็สงสัย...)

                แม้ว่าจอห์นจะมีแฟนสาวข้างกาย แต่ในหัวใจของเขา...ก็ยังคงถามหาเชอร์ล็อคอยู่ลึกๆ...เขาเลือกที่จะปัดความคิดนั้นออกทุกครั้งที่ภาพเชอร์ล็อคเข้ามาในหัวของเขา มันคงไม่ใช่การดีแน่ๆที่เขาเฝ้านึกถึงเพื่อนสนิทของตัวเองในระหว่างการเดทกับแฟนสาวของตัวเอง...

                ในระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเดินเคียงคู่กันไปตามถนนเบเกอร์...ใครๆก็รู้ว่าถนนแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องขนมปังที่หอมอร่อยที่สุดในลอนดอน และร้านที่อร่อยที่สุดสำหรับจอห์นยังไงก็ไม่พ้นร้านที่อยู่ใต้ห้อง221Bอย่าง SPEEDY’S และเขาก็ไม่พลาดที่จะพาแฟนสาวของตนเข้ามาลองลิ้มชิมรสความอร่อยของมันบ้าง...

 

                และแน่นอนว่า...เขาเองก็อดที่จะอยากมาเยี่ยมเยือนห้อง221Bของเขาบ้าง

 

                แต่ด้วยเวลาที่ผ่านไปนานที่เขาไม่ได้เข้ามาในฐานะผู้อยู่อาศัยนั้น เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนหน้าต่างของห้องที่คุ้นเคย...หน้าต่างถูกม่านปิดและยังคงมีเสียงดังอยู่เนื่องๆอยู่ เป็นสัญญาณว่าตอนนี้มีผู้ครอบครองแล้ว...

 

 

(อยู่ตรงนั้นเธอเป็นอย่างไรก็ไม่รู้...)

                ป่านนี้นายจะไปสวรรค์ชั้นไหนแล้วนะเชอร์ล็อค?

                จอห์นได้แต่จินตนาการภาพของสหายร่างสูงที่กลายเป็นเทวดาบนฟ้าที่ไหนซักแห่ง...เขาคิดว่าเชอร์ล็อคคงได้ร้องบ่นโวยวายว่าบนสวรรค์ไม่มีคดีสนุกๆให้เขาทำแก้เซ็งแน่ๆ ก่อนที่จะหลุดขำเล็กๆอยู่คนเดียว...

                “มีอะไรตลกงั้นเหรอจอห์น?” เสียงหวานของแฟนสาวทำเอาจอห์นสะดุ้งจากภวังค์

                “มะๆ...ไม่มีอะไรหรอกแมร์รี่...” จอห์นกล่าวพร้อมกับยิ้มให้ก่อนที่จะรีบพาแมร์รี่ แฟนสาวของเขาเข้าร้านขนมปังเลื่องชื่อของถนนเบเกอร์

                “คุณคิดถึงคุณโฮล์มส์ใช่มั๊ย?” แมร์รี่กล่าวอย่างรู้ทัน เธอสังเกตเสมอว่าแฟนหนุ่มของตัวเองแอบมีแววตาหงอยเหงาอยู่ลึกๆ ใจของจอห์นมักจะเหม่อลอยทำให้บางครั้งจอห์นไม่ได้ยินในสิ่งที่แมร์รี่ต้องการจะคุยด้วยกับเขา...

                จอห์นนึกอยากจะตบหัวตัวเองที่นึกถึงเชอร์ล็อคในเวลาแบบนี้อีกแล้ว...

                “ผมขอโทษ...”

                “ถ้างั้น...คุณก็ลองไปดูห้อง221Bของคุณสิ ไหนๆก็มาถึงที่นี่แล้ว เผื่อคุณจะรู้สึกดีขึ้น” แมร์รี่กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนที่จะหันไปสนใจขนมปังมากมายในร้านต่อ

                จอห์นอดไม่ได้ที่จะไปพบคุณนายฮัตสันก่อนเป็นคนแรกเพื่อจะคุยถึงผู้เข้ามาใหม่ในห้อง221B...

                “...ฉันมั่นใจว่าคุณจะต้องถูกใจเจ้าของห้องคนใหม่นี้แน่ๆ คุณไม่ลองขึ้นไปหาเขาดูล่ะ?” คุณนายฮัตสันแนะนำให้จอห์นขึ้นไปที่ห้องเดิมของตัวเองเพื่อทักทายผู้เข้าพักคนใหม่ด้วยสีหน้าแช่มชื่น

                “ผมคิดว่าเขาคงเป็นคนที่ดูไม่วุ่นวายแบบเชอร์ล็อคใช่มั๊ย?”

                “เขาบอกว่า เขาเป็นแฟนพันธุ์แท้ของคุณน่ะค่ะ คุณวัตสัน” คุณนายฮัตสันยิ้มให้ก่อนที่เธอจะรีบเดินออกไปข้างนอกเพื่อไปจ่ายตลาด...

                จอห์นได้แต่ยืนงงก่อนที่จะตัดสินใจเดินขึ้นไปชั้นบนไปยังห้อง221Bของเขา...

                สงสัยจะเป็นแฟนพันธุ์แท้ที่ติดตามเรื่องราวของเชอร์ล็อคผ่านบล็อกของเขาล่ะมั้ง?

 

 

(ฝากเพลงนี้ให้ไปถามเธอดู...)

                เสียงไวโอลินดังออกมาจากห้อง...

                จอห์นได้แต่ชะงัก...

                เขาไม่กล้าคิดถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้...

                ขาทั้งสองรีบวิ่งขึ้นบันไดด้วยความโหยหาอย่างไม่รู้ตัว มีเพียงสัญชาตญาณเท่านั้นที่บอกให้เขาว่าให้วิ่งขึ้นไป

                เขานึกอยากจะตบหัวตัวเองอีกครั้ง เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ...

                ทั้งๆที่รู้ดีว่าคนที่ตนโหยหามาโดยตลอดนั้นไม่มีทางกลับมาแน่นอน...

                แต่เขาก็อดที่จะคาดหวังไม่ได้...

                ไม่ว่าใครจะมองเขาว่าเพ้อเจ้อ แต่เขาก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว...

 

 

(อยากจะรู้ในความเป็นไป)

                ภาพเบื้องหน้าในตอนนี้ของจอห์นที่เห็นเป็นสิ่งแรกทันทีที่ขึ้นมาถึงห้อง...

                ดวงตาของจอห์นร้อนผ่าว...น้ำตาของเขาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว...

 

 

(เธอยัง...คิดถึงฉันทุกนาทีรึเปล่า)

                เชอร์ล็อคสีไวโอลินด้วยท่วงทำนองเศร้าแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่หนักแน่น บทเพลงที่ถูกกลั่นกรองออกมาจากจิตใจเบื้องลึกที่ยังคงโหยหาการได้รับการอภัยจากจอห์น...

 

 

(เธอยังจำ....เรื่องเราในวันวานได้รึไม่)

อาการสงบนิ่งและท่วงท่าการสีไวโอลินที่สง่างามของชายตรงหน้าที่กำลังเล่นไวโอลินหันหลังให้เขาอยู่นั้น จอห์นเริ่มร้องไห้สะอื้นเบาๆ...ภาพในอดีตในหัวของเขาเริ่มซ้อนทับภาพตรงหน้า... ...เขายังจำแผ่นหลังนั่นได้ดี

นายกลับมาแล้ว...เชอร์ล็อค

 

 

(เธอยังมี...ใจให้ฉันคนเดียว)

                เสียงสะอื้นเบาๆจากด้านหลัง...ทำให้เชอร์ล็อคเริ่มหยุดมือ

                เขาวางมือจากการไวโอลินก่อนที่จะหันกายไปทางต้นเสียง...

                รอยยิ้มเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา...เขารู้ดีว่าเสียงนี้เป็นของใคร...

 

 

(ยังรอ...แค่ฉันคนเดียว)

                “ฉันกลับมาแล้ว...จอห์น...” น้ำเสียงที่คุ้นเคยกล่าวขึ้น...จอห์นน้ำตาไหลพรืดยิ่งกว่าเดิมก่อนที่จะวิ่งเข้ากอดเชอร์ล็อคด้วยความปลื้มปิติ

                “นายยังไม่ตาย!! ฉันรอนาย...รอนายมานานมากแล้ว เชอร์ล็อค…ฮึกๆ...ฮือ...”

                “นายรอฉัน...มาโดยตลอดงั้นเหรอ?” เชอร์ล็อคพูดอย่างไม่เชื่อหูนิดๆ

                “ฉันมันบ้ามั๊ยล่ะ เฝ้ารอคนที่ใครๆก็รู้ว่าตายไปแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่ฉันเห็นว่าตายไปแล้วกับตาตัวเองน่ะ!!” จอห์นร้องไห้ฟูมฟายจนดูแล้วไม่น่าเชื่อว่าชายคนนี้เป็นทหารมาก่อน...

                “ฉันขอโทษนะจอห์น...”

 

 

(เธอยัง...คงเป็นเหมือนเดิมอยู่ใช่มั๊ย)

                “ไปอยู่ไหนมาเชอร์ล็อค ไม่ยอมติดต่อมาหาฉันบ้าง...นายมันใจร้ายที่สุด นายมันไม่มีหัวใจ...ไอ้บ้าเชอร์ล็อค!” จอห์นอดไม่ได้ที่จะสบถด่าเชอร์ล็อคด้วยความเจ็บใจ ถึงเขาจะรู้ดีว่าเชอร์ล็อคเป็นพวกนึกอยากจะทำอะไรก็ไม่ค่อยบอก และมักจะชอบทำอะไรให้เขาและคนรอบข้างประหลาดใจเสมอ แต่ครั้งนี้มันยากเกินกว่าจะทำใจได้...

                “ฉันรู้...ว่านายคงจะเจ็บปวดมาก ฉันเองก็คิดถึงนายตลอด...แต่ถ้าทุกคนรู้ว่าฉันยังไม่ตาย มันก็คงเป็นเรื่องใหญ่โตแน่ๆ...นายก็น่าจะรู้นี่” เชอร์ล็อคโอบกอดคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน หวังจะปลอบประโลมและยืนยันว่าเขาคือเชอร์ล็อค โฮล์มส์ตัวจริงเสียงจริงคนเดิม...ไม่ใช่วิญญาณ

                “แต่อย่างนั้นก็เถอะ...หัดบอกกันก่อนสิ! เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ?”

                “...เดี๋ยวมันจะไม่เนียนน่ะสิ...” เชอร์ล็อคยิ้มกริ่ม เขาดีใจที่จอห์นยังคิดว่าเขาคือเพื่อนเหมือนเดิม

 

 

(เธอยัง...คิดถึงฉันทุกเวลารึเปล่า)

                “รู้มั๊ย...ว่าฉันทนอยู่ห้องนี้ต่อไม่ได้เพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหน...ก็เห็นแต่หน้านาย...”

 

 

(เธอยังดู...รูปเราใบเดิมๆอยู่รึไม่)

                “...หนังสือพิมพ์ก็ลงข่าวโครมๆเรื่องการตายของนาย...เห็นหน้านายทุกครั้งบนแผงหนังสือเต็มไปหมด...”

 

 

(เธอยังมี...ใจให้ฉันคนเดียว)

                “...ทำอะไรไม่ได้เลย...ภาพที่นายตกจากตึกนั่นมันตามมาหลอกหลอนฉัน...ในหัวฉันมีแต่นายตลอดเวลาเหมือนคนบ้า...”

 

 

(ยังรอ...แค่ฉันคนเดียว)

                “...และฉันเองก็บ้า...ที่ยังคิดจะรอนายกลับมา...เชื่อว่านายอาจจะยังไม่ตาย...”

 

 

(เธอยัง...รักกันเหมือนเดิมอยู่ใช่มั๊ย)

                “...นายยังคิดว่าฉันเป็นเพื่อนของนายอยู่อีกมั๊ยห๊ะ เชอร์ล็อค!”

เชอร์ล็อคโผกอดร่างของจอห์นอีกครั้ง เป็นอ้อมแขนที่อบอุ่นมากจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นอ้อมแขนของผู้ชายที่ไม่สนใจความรู้สึกของคนรอบตัวอย่างเชอร์ล็อค โฮล์มส์...

จอห์นยอมสยบให้กับความอ่อนโยนของผู้ชายตรงหน้าอีกแล้ว...

ความอ่อนโยนที่เขาได้รับเพียงคนเดียวจากผู้ชายคนนี้...

และคงเป็นคนเดียวในโลกที่เชอร์ล็อค โฮล์มส์จะแคร์...

 

 

 

(ช่วยบอก...ให้รู้ที...)

“ฉันรักนาย...จอห์น”

 

 

END

 

อั๊ยย่ะ!! 

ถ้าถามว่าแมร์รี่ล่ะ? ...แมร์รี่จะว่ายังไงล่ะ?

คือในฟิคนี้เราพยายามเขียนไม่ให้มันดูวายจนเกินไป(????)

พยายามให้จอห์นกับเชอร์ล็อคเป็นเพื่อนกัน...จะไม่ใช้คำว่าเป็นคนรัก...

 

แต่สุดท้ายก็วายอยู่ดี...orz

 

ไม่ว่าจะเป็นเชอร์ล็อค โฮล์มส์ ฉบับไหนๆ...

ความวายก็คุกกรุ่น...อาาาาห์♥

เอาน่า...ท่านเซอร์อาเธอร์เขาอาจจะเป็นแฟนด้อมรุ่นบุกเบิกYก็ได้นะ...เนอะ♥ ...พ่องจิ

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วน้ำตาจะไหลง่าา หวานมากเลยค่ะะ คู่นี้น่ารักเหลือเกินนน

#4 By Sweet (124.121.245.116|124.121.245.116) on 2014-04-08 22:02

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
มันใช่อะ! มันกร๊าวอะ! // กลิ้งสิบตลบ
cry cry

#3 By PeEm_KaKeRu on 2013-10-02 21:33

แหกกกกกกกกกกกกกกกกกก NC อยู่ไหนคะลูก ถถถถถถถ
ย้อเย่นนะ แบบนี้ดีแล้ว เศร้ามากอ่ะ อ่านแล้วสงสารจอห์นสุดๆๆ
แต่ก็สงสารทั้งคู่นั่นแหละ ต่างคนต่างรอที่จะพบกัน ฮือออ

#2 By keepzmyne on 2013-09-25 01:26

แอร๊ยยยย น่ารักจังเลยย
เชอร์ล็อคหนิน้าา ปล่อยให้หมอรอ
แง่มๆ จบหวานมากๆ ><
ขอบคุณมากๆนะคะ สำหรับฟิค คิดถึงคู่นี้มากเลย
ซีซั่นสามจ๋า มามะๆ 555

#1 By PPL (192.168.199.165, 110.77.238.232) on 2013-09-24 19:23