[Fic Sherlock BBC]เธอยัง...

posted on 24 Sep 2013 12:32 by gundam-kun directory Fiction

 

ไม่ได้เขียนฟิคเพลงมานานมากแล้วววววววววววว อาาาาห์

 

คราวนี้เอาเพลง "เธอยัง" ของวง Patato ค่ะ♥♥

เปิดเพลงนี้คลอไปได้เลยนะ 555555555+ แต่จะอินมากน้อยแค่ไหนก็แล้วแต่บุคคลค่ะ //w\\

 

คือเพลงนี้เป็นหนึ่งในเพลงไทยที่เราชอบนะ คือปรกติไม่ค่อยฟังเพลงไทยเท่าไหร่ เปิดแต่เพลงอนิเม...

แล้วช่วงนี้เบื่อเพลงอนิเมที่เปิดฟังๆอยู่ ก็เลยหันไปฟังเพลงไทยบ้าง เปลี่ยนบรรยากาศ...

 

แล้วเราก็เปิดเพลงนี้ฟังอีกครั้ง...พบว่ามันช่างเข้ากับฉากจบของซีซั่น2ของเชอร์ล็อคBBCมากเลยค่ะ!!! ;///;

 

.

.

.

.

 

 

(ฉันยัง...เป็นที่รักเธอหมดใจ)

                “เชอร์ล็อค…!?”

                จอห์นมองร่างของชายหนุ่มที่กำลังยืนอยู่บนอาคารสูง...ร่างสูงของชายที่เขาคุ้นเคย เจ้าของผมหยักศกในชุดเสื้อคลุม...ยอดนักสืบอัจฉริยะที่ใครๆก็รู้จัก

และเป็นเพื่อนที่เขารักที่สุด...

“ฉันขอโทษนะจอห์น...”

เสียงของเชอร์ล็อคดังกึกก้องอยู่ข้างหูของเขาผ่านมือถือ ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงลงสู่พื้นคอนกรีตเบื้องล่างท่ามกลางผู้คนมากมาย...

.

.

.

.

(ฉันยังได้แต่คิดถึงเธอเรื่อยไป)

                จากเหตุการณ์นั้น...จอห์นไม่สามารถที่จะอยู่ที่ห้อง221B ที่เต็มไปด้วยความหลังของเขากับเชอร์ล็อคได้อีก...

                ข้าวของสารพัดการทดลองของเชอร์ล็อค         

                รอยยิงกระสุนบนผนังฝีมือเชอร์ล็อค

                หนังสือของเชอร์ล็อค...

                หัวกะโหลกที่อยู่บนเตาผิงของเชอร์ล็อค...

                โซฟาตัวโปรดของเชอร์ล็อค...

                จอห์นมิอาจหยุดคิดถึงสหายยอดนักสืบที่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปได้ลงเลย...ทุกครั้งที่เขามองข้าวของต่างๆในห้อง เขายังเห็นภาพของเชอร์ล็อคกระทำกับสิ่งของของเขาเหล่านั้นอย่างที่ควรจะเป็นเสมอพร้อมกับได้ยินเสียงร้องบ่นโวยวายด้วยความเบื่อหน่ายแบบเด็กๆของเชอร์ล็อคดังอยู่ในหัว

                เขายอมรับว่าในตอนนั้นเขาเองก็รู้สึกรำคาญเสียงโวยวายนั่น แต่พอไม่มีเสียงของเขาแล้วอย่างที่ควรจะเป็น...เขากลับรู้สึกหงอยเหงา เขานึกอยากจะภาวนาให้เจ้าของเสียงนั่นกลับมาเสียเหลือเกิน แม้จะรู้ว่าไม่มีทางที่จะเป็นได้จริงอีกแล้ว...

 

 

(ฉันยัง...ดูรูปถ่าย ที่เราชิดใกล้...อยู่ทุกวัน)

                จอห์นได้แต่มองรูปของเขากับเชอร์ล็อคบนหนังสือพิมพ์ฉบับเก่าๆที่กองอยู่บนโต๊ะในห้อง เชอร์ล็อคไม่ชอบการถูกถ่ายรูปเอาเสียเลย นอกซะจากว่าจอห์นยืนอยู่ข้างๆเขาและบังคับให้เขายืนหน้ากล้องดีๆให้นักข่าวเก็บภาพตอนไขคดีเสร็จสิ้น..

                อย่างน้อยๆก็ยังมีรูปบนหนังสือพิมพ์ให้คิดถึง...

 

 

(ฉันยัง...รอคอยให้เธอนั้นกลับมา)

                บ่อยครั้งที่จอห์นจะมาเยี่ยมเยียนคุณนายฮัตสันและขึ้นมาดูห้อง221Bห้องเดิมของเขาก่อนที่จะย้ายไปหลังจากที่เชอร์ล็อคได้จากเขาไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ...เขายังเฝ้าภาวนาอยู่ลึกๆว่าจะเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยกลับมามีลมหายใจอีกครั้งแม้ว่าจะไม่มีทางเป็นจริง...

                เขาเห็นเชอร์ล็อคตายไปต่อหน้าตาต่อตาแบบนั้น...

                เขาไปงานศพของเชอร์ล็อค...

                ร้องไห้หน้าหลุมศพของเชอร์ล็อค...

                ทั้งๆที่เห็นเชอร์ล็อคตายต่อหน้าต่อตาแบบนั้น...

แต่เขาก็มิอาจหยุดหวังได้เลยว่าซักวันเพื่อนของเขาจะกลับมา...

 

 

(ฉันยัง...กาปฏิทินทุกคืนวัน)

                จอห์นได้แต่หวังอย่างไร้ความหมายอยู่ในใจ...แม้ว่าตอนนี้เขาจะคบกับหญิงสาวที่เขาคิดว่ารัก...แต่ในหัวใจของจอห์นก็ยังมิอาจลบเชอร์ล็อคออกไปได้เลย...

                เหมือนแผลเป็นที่บาดลึกอยู่ในหัวใจจนยากจะเยียวยา...

                วันเวลาผ่านไป..จอห์นก็ยังไม่อาจลบเลือนเชอร์ล็อคออกไปได้เสียที...

 

 

(เพราะคำเดียว ระยะทาง ที่มาขวางกั้น เราไว้...)

                อีกด้านหนึ่งในลอนดอน...

 

 

(ได้แต่คิดและก็สงสัย...)

                เชอร์ล็อคที่ใครๆก็คิดว่าเขาตายไปแล้ว...กำลังเฝ้าหวนนึกถึงจอห์นจากที่ใดซักแห่งที่ไม่มีใครรู้...เขารู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยที่ครั้งนี้เขาหลอกจอห์นแบบนั้น หลอกว่าเขาตาย หลอกว่าตัวเองนั้นเป็นจอมหลอกลวง...

                เขาหลอกลวงทุกคน...

                โดยเฉพาะจอห์นที่ยังคงยืนยันว่าเชื่อใจเขาจนถึงวินาทีสุดท้าย...

                เขาอยากจะเข้าไปหาจอห์นเหลือเกิน...

                แม้ในใจนึกคิดถึงสหายร่างเล็กที่คุ้นเคยมากแค่ไหน...

แต่ตอนนี้เขายังกลับไปไม่ได้...

 

 

(อยู่ตรงนั้นเธอเป็นอย่างไรก็ไม่รู้)

                เชอร์ล็อคได้แต่กังวลว่าจอห์นจะเป็นอย่างไรหลังจากเสียเขาไป...

                จอห์นเหงารึเปล่า?

                จอห์นเป็นอย่างไรบ้าง...

                จอห์นปลอดภัยดีใช่มั๊ย?...

                จอห์นยังเชื่อใจเขาอยู่อีกรึไม่?

               

 

(ฝากเพลงนี้...ให้ไปถามเธอดู)

                ในช่วงเวลาเปล่าเปลี่ยวนี้...เขานึกอยากจะสีไวโอลินตัวโปรดของเขาเสียเหลือเกิน...

 

 

(อยากจะรู้...ในความเป็นไป...)

                คิดถึงจอห์น...คิดถึงเหลือเกิน...

 

 

 

(เธอยัง...คิดถึงฉันทุกนาทีรึเปล่า)

(เธอยังจำ....เรื่องเราในวันวานได้รึไม่)

(เธอยังมี...ใจให้ฉันคนเดียว)

(ยังรอ...แค่ฉันคนเดียว)

(เธอยัง...คงเป็นเหมือนเดิมอยู่ใช่มั๊ย)

 

 

(ช่วยบอกให้รู้ที...)

 

 

(ฉันกลัว...ใครทำให้เธอนั้นเปลี่ยนไป)

                วันเวลาผ่านไป...ข่าวการจากไปของเชอร์ล็อคก็เงียบหายไปตามกระแสเวลา...จอห์นเองก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่กับแฟนสาวของเขา ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับการเยียวยาทีละน้อยๆ จนเขาเองก็เริ่มจะทำใจเรื่องเชอร์ล็อคไปได้มากขึ้น...

 

 

(ฉันกลัว...สิ่งที่ไม่แน่นอนมากมาย)

                ในหัวใจของเชอร์ล็อคที่ได้แต่เฝ้าคิดถึงจอห์น เป็นห่วงจอห์นอยู่ห่างๆ ร้องครวญครางด้วยความเบื่อหน่าย

แต่เขาก็โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเอง...

                ใช่แล้ว...เขาทิ้งให้จอห์นอยู่คนเดียว...

                เขาเป็นฝ่ายทิ้งจอห์นก่อน...

                เขาเป็นฝ่ายทำร้ายจอห์นก่อนด้วยการหลอกเขาว่าตัวเองตายไปแล้ว...

                ใครที่ไหนจะรอคนตายกลับมากันล่ะ...

 

 

(ฉันกลัว...คำว่าเสียใจ)

                แม้ว่าเวลาจะเป็นเครื่องเยียวยาหัวใจที่ดีที่สุด แต่สำหรับเชอร์ล็อคแล้วเขาไม่สามารถที่จะเยียวยาความรู้สึกนี้